Paranormale Kinderen: Deel 2

Paranormaliteit bij kinderen moet je altijd serieus nemen. Wuif het niet weg, dat kan schade berokkenen bij het kind. Mijn ouders dachten dat ik gek was, daardoor heb ik vervolgens verschillende psychologen en psychiaters gezien. Praat ook met je kind en kijk wat voor toegevoegde waarde de paranormaliteit voor het kind zelf heeft. Het is een extra hulpmiddel: je kind kan er anderen mee helpen, en tegelijkertijd weet hij of zij bij iedereen wat voor vlees het in de kuip heeft.

Er is niet veel aan de hand met een paranormaal kind. Ga er mee om als een gegeven, dat is het voor het kind ook; hij of zij weet niet beter. Maak er dus geen toestand van. En exploiteer je kind ook niet door het tegen andere mensen dingen te laten zeggen. Maak er geen kermisattractie van. Dan forceer je iets heel natuurlijks.

Kinderen die echt paranormaal zijn, hebben er geen last van in de zin van dat ze ’s nachts niet kunnen slapen en het uitschreeuwen van ellende. Die vinden het eerder vermoeiend omdat ze de hele dag door extra waarnemen en energie oppikken en dus constant bezig zijn met hun omgeving. Een medium kan die kinderen leren hoe ze dat kunnen aan- en uitzetten. Hoe ze hun paranormaliteit kunnen minderen of meerderen.

Maar kijk uit naar welk medium je toegaat: maar weinig mediums zijn goed. Vind iemand die echt concrete dingen vertelt, het beste doe je dat via mond op mond reclame.

Nog een tip tot slot: als je kind iets concreets zegt, hoeft het niet gelijk paranormaliteit te zijn. Het kan ook toeval zijn of een instinct; een waarschuwing. Eigenlijk zijn we allemaal dieren. Als volwassene staan we al ver van onszelf af – we zijn ‘overgecomputeriseerd’, maar kinderen hebben nog dat zuivere, dat gevoelige. Daardoor kunnen ze zonder filters openstaan voor iedere indruk. Laat dat zijn beloop. Ook dit is heel normaal.’

Leave a Reply

Your email address will not be published.